Yaklaşık 5 dönümlük alanda, milyonluk gökdelenlerin arasında hâlâ buğday yetiştiriliyor. Üstelik bu arazi, imar planına göre yaklaşık 150 milyon lira değerinde.
Modern şehirleşmenin kalbinde toprakla bağını koparmayan bu üretici, her yıl ortalama 3 ton buğday hasat ediyor. Kilosu 13 liradan hesaplandığında, yıllık geliri yaklaşık 39 bin lira ile sınırlı. Ancak bu tablo, bir kazanç hesabından çok daha fazlasını anlatıyor.
“Toprağın Yerini Beton Aldı, Ama Vicdanımı Satmadım”
Adının açıklanmasını istemeyen çiftçi, gökdelenlerin arasındaki buğday tarlasının artık kendisi için sadece bir geçim kaynağı olmadığını, aynı zamanda bir direniş alanına dönüştüğünü söylüyor:
“Her yıl hasat zamanı geldiğinde insanlar fotoğraf çekmek için geliyor. Bazen ‘Bunu neden satmıyorsun?’ diye soruyorlar. Ama ben toprağın üzerindeki değerle değil, altındaki emekle ilgileniyorum.”
Şehrin Kalbinde Tarım Mucizesi
Nilüfer’in 23 Nisan Mahallesi’nde yer alan bu alan, Bursa’nın en gözde ve en pahalı bölgelerinden biri. Dönümü 25-30 milyon lirayı bulan arsada tarım yapılması birçoklarına göre “çılgınlık” gibi görülüyor. Ancak bu “çılgınlık”, sessiz bir uyarı niteliğinde.
Ziraat Mühendisleri Odası Bursa Şube Başkanı Dr. Fevzi Çakmak, bu manzaranın aslında Türkiye’deki tarım alanlarının yok oluşuna ayna tuttuğunu söylüyor:
“Son 17 yılda yalnızca Bursa’da 51 bin hektar tarım arazisi kaybedildi. Bu da yaklaşık 72 bin futbol sahası demek. En büyük kayıplar Nilüfer’de yaşanıyor. Şeftali bahçelerinin yerinde şimdi AVM’ler, sanayi siteleri var.”
“Pandemide Ayçiçek Yağı Gemi Gözler Olduk”
Pandemi sürecinde gıda tedarik zincirindeki kırılmalar, tarımın ne kadar yaşamsal olduğunu bir kez daha hatırlattı. Ancak o dersler hızla unutuldu. Dr. Çakmak, “Ayçiçek yağı yüklü gemileri beklediğimiz günleri unuttuk. Ama çiftçiyi de, tarlayı da kaderine terk etmeye devam ediyoruz” diyerek uyarıyor.
Gençler Topraktan Uzak, Gelecek Belirsiz
Bugün kırsalda çiftçilik yapanların ortalama yaşı 59. Eğer genç kuşak toprağa dönmezse, birkaç on yıl içinde Türkiye'de kendi kendine yetebilen tarım üretimi kalmayabilir. Çakmak’a göre çözüm basit ama irade gerektiriyor:
“Tarım arazilerini koruyacak net politikalar şart. Yerel yönetimler plansız imar baskısını durdurmalı, gençler tarıma teşvik edilmelidir.”
150 milyonluk arsada buğday yetiştiren üretici, yalnızca buğday değil, toprağın onurunu da yeşertiyor. Bu sessiz direniş, belki de beton yığınlarının arasında kalan son vicdani tohumlardan biri.
