Mersin’de emekliler, ağırlaşan ekonomik koşullara karşı bir kez daha alanlara çıktı. Tüm Emekliler Dayanışma Derneği Mersin Şubesi önünde toplanan emekliler, yükselen zamlar, artan geçim sıkıntısı ve derinleşen yoksulluğa karşı ses yükseltti. Yapılan açıklamalarda, emeklilerin artık yalnızca maaş değil, insanca yaşam talep ettiği vurgulandı.
Emekliler adına konuşan TEMED Mersin Şube Başkanı Celal Alçamlı, ülkede milyonlarca emeklinin, işsizin, asgari ücretlinin, dulun, yetimin ve dar gelirli yurttaşın giderek daha ağır koşullarda yaşamaya zorlandığını söyledi. Ekonomik ve sosyal politikaların geniş halk kesimlerini yoksullaştırdığını savunan Alçamlı, özellikle emeklilerin bugün temel ihtiyaçlarını karşılamakta bile zorlandığını ifade etti.
Açıklamada, Mart 2026 sonu itibarıyla açlık sınırının 34 bin liraya, yoksulluk sınırının ise 107 bin liraya yükseldiği belirtilerek, emeklilerin büyük bölümünün 20 bin lira seviyesindeki en düşük maaşla yaşamaya çalıştığına dikkat çekildi. Bu tablonun artık sadece ekonomik bir sorun değil, toplumsal vicdanı yaralayan bir adaletsizlik haline geldiği dile getirildi.
Emekliler, resmi verilerle açıklanan kişi başına düşen milli gelir ile günlük yaşamda hissedilen gerçeklik arasındaki uçuruma da işaret etti. Açıklamada, kağıt üzerindeki ekonomik göstergelerin halkın mutfağına yansımadığı, gelir dağılımındaki bozulmanın ise geniş kesimleri daha da kırılgan hale getirdiği vurgulandı.
TEMED’in talepleri arasında en dikkat çeken başlık ise seyyanen ek zam çağrısı oldu. Emekliler, işçi, memur, esnaf ayrımı yapılmaksızın en düşük emekli maaşının fiilen çalışan en düşük memur maaşına eşitlenmesini istedi. Bunun yanı sıra kira yardımı, ücretsiz sağlık hizmeti, enerji faturalarında indirim, ücretsiz şehir içi ulaşım ve şehirlerarası yolculuklarda indirim gibi sosyal destek talepleri de dile getirildi.
Açıklamada ayrıca emeklilerin hükümetle toplu sözleşme masasına oturabilecek anayasal ve yasal güvenceye sahip sendika hakkına kavuşması gerektiği de savunuldu. Emeklilerin yalnızca ekonomik değil, örgütsel olarak da güçlendirilmesi gerektiği belirtilirken, yaşlılık döneminin güvencesizlik ve yoksullukla değil, onurlu yaşamla anılması gerektiği ifade edildi.